Articles balisés ‘Pròsa’

GuilhemDoça França : La pelèra o lo tua-pòrc dens las Lanas Quan lo noste regent e’ns demandava ua composicion « a subjècte libre », que’ns previenèva : E ne hàcitz pas lo « Tua-Pòrc » ! La pelèra, qu’èra un lòc comun (o arreborida) qui marcava ua maishanta manca d’imaginacion. Qu’èra l’ivèrn. La velha, la mair qu’avèva aprestat las bacias, los cotèths,…

GuilhemEcologia – La tèrra (Paul Darre) (Vadut lo 19 de Deceme de 1913) (Prèmi especiau adultes) (Concors bigordan d’expression gascona 2015) Uei, que soi un paisan hèra vielh qui a tribalhat la tèrra longtemps, delà l’atge de çò que lo monde apèran l’atge de la retirada. En efèit, qu’èi dit adiu a las meas darrèras…

GuilhemLa nèu (D’après Bernat Manciet, La pluja, Orthez, Per Noste, 1976) Lo narrator camina dens la lana, de nueit. La nèu que comença de càder. Dejà los pinhòts e las gavarras (ajoncs) que plegavan deu pes de la nèu. Ua glèisa trangava, lunh, mes s’entenèn que las vibracions. La lana vibrava tanben, shens nada fòrma…

GuilhemElena (Capítol V, Tròç) (Bernat Manciet, Elena, roman, Federòp 1992, p. 25/26/27) « Allan ! » çò digó, shens d’i pensar. E n’estó suspresa. Lo nom li èra vienut tot sol d’eth avant… Lo brum se sarrava amassa, a plaças, e a bèths còps (de temps en quan) que hadè lubre (trauc de lum). Començava…

GuilhemAliça (Tirat de Lo darrèr jorn) (Pèire Morà – Garbalhas Burlentas) (Edicions Per Noste 1979) Lèu, aus crits, dempuish lo dehòra, arriban los tralhs (emplegat ací dens lo sens de traç, brut de pas) d’ua cossa (corsa), e d’ua hemna la vutz (votz). Puish, la pòrta s’aubrís (fòrma de « s’aubreish ») en rasclant las bricas desjuntadas,…

GuilhemDesoblidar (D’après Bernard Manciet, Elena, 24400 Eglise-Neuve d’Issac, Editions fédérop 34150 Montpeyroux, Jorn, 1992) S’avè hèit apedaçar per l’Elie la vielha 15 CV. Qu’avè deishat, au darrèr quartièr, e los cans que l’avèn lairada, un joen estopaire, qui divè anar sordat, e qui se’n tornava de las verenhas (vendanges). S’èran pas dit arren, o pas…

GuilhemMissa deu ser dens la Lana (Bernat Manciet, La pluja, Orthez, Per Noste, 1976) Era un divés, e l’ofici deu desser (ser) se trajava a la fin. Quauques hemnas sonque s’èran aborrugadas (amassadas) a la ceremonia. Lo curat que semblava d’un aute temps. Lo didèn curran (aganit, arrapa-sòus), e qu’esparanhava las verguetas (candelas de glèisa).…

GuilhemAccidents Soi jo. Deishuda-te. Liva-te. Ven ! Qu’èi besonh deux esquiç deus tons vint ans.Ven !. Qu’èi besonh de ta man dens la mia. Siis-me complice. Liva-te. Qu’èi besonh de marchar dab tu dens la nueit. Ardentament. Marchar en silenci en tracant fòrmas, vènts, arreguisnas de perhums, passatges de clarors. Marchar pausa, lo còr en marcha. Los…

GuilhemAimar, tribalhar, sofrir amassa, man e man. Qu’èra un matin de Noveme hred, lo brum que giurava. La Raimonda que n’anava a passetòts de cap tà la sortida. Qu’aví dejà remarcat en lo son comportament signets de deméncia qui ne trompavan pas… – On vas ? – Tà la bòrda de las aulhas perdiu !!…