Rossinholet

Guilhem

Rossinholet

Rossinholet qui cantas
Sus la branca pausat,
Que’t platz e que t’encantas
Au près de la mieitat.
E jo plen de tristessa,
Lo còr tot enclavat,
En quitant ma mestressa,
Parti desesperat !

Era be pressentiva
Lo dia deu partir !
Lo còr que se’n moriva
De la véder sofrir.
D’ua votz langorosa,
Ditz, m’estrenhent la man :
« Be serí malurosa,
Si’ns calè separar ! »

― Jo’vs prometi, ma cara,
De t’aimar tendraments :
Ma paraula ei sincèra,
Ajatz fe solaments ;
E siatz assegurada
Que, luenh d’aqueths uelhons,
Si èra ma destinada,
Sofrirí mei que vos.

L’aigueta la plus clara,
L’arriu lo mei pompós,
De mon còr qui’s desglara
N’egalan pas los plors.
Non i a carta ni libe
D’un sòrt tan rigorós :
Arrés non pòt escríver
Ni contar mas dolors.

Tau com la tortereta,
En quitant son parion,
Mon còr tostemps fidèle
Sauneja a son amor.
Objèct’ de ma tendressa,
Au nom de l’amistat,
Planhetz lo qui v’adreça
Son darrèr adishatz.

Desporrins