Prosei d’un ser de Nadau davant la grèpia

Nadau.webp

Guilhem

Un curat un chic trufandèr qu’explicava aus dròlles los personatges qui’s trobavan a costat de la minjadera, au presep de Nadau.
Un joan-pèc – que n’i a tostemps un atau, medish alhors qu’en Provença on e’us apèran « los rabits » – qu’escotava tanben dab atencion.
Lo curat que balhava hèra de detalhs sus las bèstias qui èran aquí : que i avè un hasan, un lop, anheths, un can, un bueu, e un aso…

– Dab lo Jausèp, la Maria, e lo Jèsus, ce disè lo curat, que i avè per començar un hasan. Qu’es eth, e non pas un ànjol, qui a anonciat lo purmèr la vaduda, en cantant : « Querequequé ! Querequequé ! Qu’es vadut lo nenè ! Qu’es va-dut lo nenè ! »
Pas luenh d’aquí, qu’arrodejava un lop, en quèsta de carn fresca e tenhèra de minjar. Interessat per la novèla, que demandè :
– A on ? A on ? A on ?
Los anhèths, alavetz, que’s hiquèn a be-helar tots amassa :
– A Betleèm ! A Betleèm ! A Betleèm !
Lo can d’aulhèr, menshidèc, que cacè lo lop, puish que s’apressè de la minjadera, curiós.

Que vedó que lo Jèsus, quasiment tot nud, n’avè pas calor. Que lairè au bueu :
– Qu’a hred ! Qu’a hred ! Qu’a hred !
Lo bueu, autanlèu, de díser :
– Que bohi ! Que bohi ! Que bohi !
Au cap d’ua pausa de silenci, lo joan-pèc, qui avè seguit tots los explics, que deman-dè au curat :
– E l’aso ?
E lo curat de respóner :
– L’aso ? Qu’èra com tu, qu’escotava !…

Honts : Aquera istòria deu País d’Albret e deu Vasadés, lo men parçan de vaduda, que m’estó condada quan èri dròlle preu Jausèp Tartàs, aperat « l’aulhèr de Pè d’Estèves », de Belís, lo men país nadau. Eth tanben qu’èra un famós condaire…
M. B.

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.