Prosei d’un ser de Nadau davant la grèpia

Guilhem

Un curat un chic trufandèr qu’explicava aus dròlles los personatges qui’s trobavan a costat de la minjadera, au presep de Nadau.
Un joan-pèc – que n’i a tostemps un atau, medish alhors qu’en Provença on e’us apèran « los rabits » – qu’escotava tanben dab atencion.
Lo curat que balhava hèra de detalhs sus las bèstias qui èran aquí : que i avè un hasan, un lop, anheths, un can, un bueu, e un aso…

– Dab lo Jausèp, la Maria, e lo Jèsus, ce disè lo curat, que i avè per començar un hasan. Qu’es eth, e non pas un ànjol, qui a anonciat lo purmèr la vaduda, en cantant : « Querequequé ! Querequequé ! Qu’es vadut lo nenè ! Qu’es va-dut lo nenè ! »
Pas luenh d’aquí, qu’arrodejava un lop, en quèsta de carn fresca e tenhèra de minjar. Interessat per la novèla, que demandè :
– A on ? A on ? A on ?
Los anhèths, alavetz, que’s hiquèn a be-helar tots amassa :
– A Betleèm ! A Betleèm ! A Betleèm !
Lo can d’aulhèr, menshidèc, que cacè lo lop, puish que s’apressè de la minjadera, curiós.

Que vedó que lo Jèsus, quasiment tot nud, n’avè pas calor. Que lairè au bueu :
– Qu’a hred ! Qu’a hred ! Qu’a hred !
Lo bueu, autanlèu, de díser :
– Que bohi ! Que bohi ! Que bohi !
Au cap d’ua pausa de silenci, lo joan-pèc, qui avè seguit tots los explics, que deman-dè au curat :
– E l’aso ?
E lo curat de respóner :
– L’aso ? Qu’èra com tu, qu’escotava !…

Honts : Aquera istòria deu País d’Albret e deu Vasadés, lo men parçan de vaduda, que m’estó condada quan èri dròlle preu Jausèp Tartàs, aperat « l’aulhèr de Pè d’Estèves », de Belís, lo men país nadau. Eth tanben qu’èra un famós condaire…
M. B.