Missa deu ser dens la Lana

Guilhem

Missa deu ser dens la Lana (Bernat Manciet, La pluja, Orthez, Per Noste, 1976)

Era un divés, e l’ofici deu desser (ser) se trajava a la fin. Quauques hemnas sonque s’èran aborrugadas (amassadas) a la ceremonia. Lo curat que semblava d’un aute temps. Lo didèn curran (aganit, arrapa-sòus), e qu’esparanhava las verguetas (candelas de glèisa). L’envòuta (plafons de pèira de la glèisa) èra traucada. I avè nids d’irondas dens los nèrvis. Las vitras èran estadas greladas deus tirapèiras (joguet de mainat entà lançar pèiras). A bèths còps, las lustrors deus huecs de Bengala de la fèira, o un far d’automobila, que las vinèn esclarir. La monstrança lusiva, hadè ajor (aujor, calor), soleta, en ‘quera hauta escurèira.
Per quant d’ans enqüèra ?
« Benedit Jèsus Crist, Benedit son Nom sant… »
E las praubas vutz tornavan díder (díser) aqueths aperars de misèria. Entenèn lo trica-tròca deu relotge. Entenón un grith. « Benedita la soa santa e immaculada Concepcion… »
Lo flisquet de la pòrta que sonè.

Bernat Manciet