Lo Tac

Guilhem

Lo Tac

Un còp, a Escorce, un òmi que se’n tornava deu borg, a bocas de nueit. En passant pròche de l’arriu, qu’entenó un crabòt qui belava darrèr eth. Que’u s’amassè e que’u se carguè sus l’esquia. Mes aqueth crabòt que pesava ! E pesar, e pesar… Mei anava, mei e pesava… L’òmi que pleguè lèu las garras.
― Vè-te’n au diable, crabòt, ce digó a la fin, e que’u getè a tèrra.
Autanlèu, lo crabòt que s’escapè tot a sauts en cridar :
― Hi ! ha ha !
Me soi beròi hèit portar !

Un aute còp, a Horregas, un boèr que vedó un ser un beròi secalh suu camin : que’u se prenó, e que’u getè suu bròs. Mes, entà bèthlèu, que s’avisè que los bueus sudavan, e tiravan !… Non podèn pas mei anar en davant. E qu’èra un par de bueus gualhards. Qué volè díser açò ? N’i comprenè pas arren. A la fin, que s’avisè de getar lo secalh a tèrra, e qu’entenó la votz deu Tac qui disè :
― Hi ! ha ha !
Me soi beròi hèit portar !

Lo Tac, la nueit, que hasè shiular lo son hapchòt, dens lo pinhadar, tres còps : « Chin, Chin, Chiiin ! », lo darrèr còp long e retrenient.

Lo defunt sablon