Lo sorcièr que hadè vir lo diable

Guilhem

Lo sorcièr que hadè vir lo diable (Sorcellerie et malédictions)

A nòste, qu’avèm un Prat de lana qu’aperavan au prat deu cassi percè qu’i avè un hòrt gran cassi, tot sols aquí sus la lana, e que pareishè de hòrt lunh avant. Un jorn, nòst aulhèr qu’avè aviat en de ‘queth prat, e que lh’arribèt un biarnés que lo coneishè. Se mèten a parlar.
― Vòs te hèci véder lo diable ?
― Tu ? Me har véder lo diable ? Qu’ès parat ?
― Oc. Que te lo vui har véder. Mès n’auràs pas paur ?
― Non, non. Per ‘quò, n’aurèi pas paur.
― Solide, n’auràs pas paur.
― Non, non. Pòts estar segur que n’aurèi pas.
Aqueth òmi se mèt a legir son libre. E legir, e legir.
Entà totara qu’i arriba un cròc que vèn se pausar suu cassi :
― Coac ! Coac !
E legir, e legir. Qu’i arriba un aut cròc. E totjamèi qu’i nh’arribava. Lo diable qu’èra darrèr. Pensatz nòst aulhèr, que se petava hens las culòtas…
― Pro ! Pro ! ce ditz. Qu’i nh’a pro.

Lo biarnés que s’apercebot qu’avè paur. E legir, e legir. Aquith’ cròcs ne volèn pas mèi jamèi se n’anar. E aquí volar, e aquí cridar… A fòrça, portant, que se n’anoren, mès l’òmi que se’n vit hòrt. Après, que polhèt hòrt lo nòst aulhèr, e que li dishot que si avè sabut que divè avéder paur, n’auré pas hèit vir tot aquò.

Lo defunt sablon