Lo maudisent

Guilhem

Lo maudisent (Contes e récits religieux)

Qu’i avè un còp en ua vila tres òmis qu’estoren jutjats amassa. L’un qu’avè tüat, l’aut qu’avè panat, e lo darrèr qu’avè maudit. Lo qui avè tüat qu’estot jutjat a mòrt ; lo qui avè panat qu’estot perdonat ; e lo qui avè maudit que lo condamnèren a anar velhar ‘n mòrt la neit hens la glisa. Lo taüc qu’èra suu mei de la glisa. E l’òmi, qu’èra tot esmaudit de paur, qu’anot s’estujar hens lo cofessional.
Tot de còp, de cap entà meineit, ua pòst deu taüc que tomba, un chic après l’auta, e lo mòrt que se luva sus son sedent, pui, tot dret, se’n va a l’autar. Qu’i avè aquí un salèr plen d’aiga benedita ; lo mòrt que pren aqueth salèr e que’u gita suus carrèus : que l’esbrigalha. E que se mèt a díser :
― Tè, maudisent, quan tu agis tornat lo salèr com èra e amassat tota aquera aiga benedita shètz que n’i manqui briga, que seràs perdonat !
E lo mòrt se tornèt ajacar hens lo taüc.

Lo defunt sablon