Lo Mainatge Priment

Mainatge.jpg

Guilhem

Bèth temps a, que i avó un sarròt d’enregistraments de la Parabole de l’enfant prodigue en hèra de lengas: breton, gascon… e tanben en karen pwo (parlat en Birmania per exemple) e tant d’autas. Ací qu’avetz la version gascona de Mamisan.

Tà esotar: https://www.perlogascon.com/medias/files/40-mimizan.mp3

 

1-Un òmi n’avè que dus hilhs. Lo mè joen dixot a son pair: « Qu’es temps que singui mon mèster e qu’agi argent. Que cau que pusqui me n’anar e que vedi país. Partatjatz vòs bèn e balhatz-me çò que divi avéder. – oui, mon hilh, dixot lo pair; com tu vorràs. Qu’ès un maixant e que seràs punit. » Pus obrint un tiroère, que partatjà son bèn e que’n hit duvas porcions égales.

2-Chic de jorns après, lo maixant hilh que se n’anot deu vilatge en hènt lo fier e xetz díser adiu a digun. Que travassà hòrt de lanas, de bòscs, d’arribèiras, e que vinot dent uva grand vila, ond despenot tot son argent. Au bout de de quauques mes que divot vénder sas hardes a uva vielha hemna e se logar per estar vailet. Que l’emvièrenn aus camps per goardar los aines e los buus.

3-Lavetz, qu’estot hòrt malurós. N’avot pas mè nat leit per dromir le neit, ni mè nat huc per se cauhar quand hadè hred. Qu’avè quauque còp tan grand hami qu’auré bienn minjat aquiras hulhas de caulet e aquiths fruits porrits que mingèvann los pòrcs; mès digun ne’u balhèva arrei.

4-Un ser, lo vènter vuit, que se dixà tombar sus uva escabèla espiant per le fernèsta los auchèths qui volèvann liugèirament. Pus que vit paréixer dent lo cèu le luva e les estelas, e que se dixot en plorant: Là-bas, le maison de mon pair qu’es pleia de domestiques qui ann pan e vin, ouus e hromatge tant que’n vòlenn. Pendèntz aqueth tèmps, jo que mòri de hami ací.

5-E bè que vau me luvar, qu’airèi trobar mon pair e que lo dirèi: Que hiri un pecat quand volori ves quitar. Qu’avori grand tòrt e que cau que me puníssitz, qu’at sèi bienn. Ne m’apèritz pas mè vòs hilh, tretatz-me com lo darrèr de vòs vailets. Qu’estoi copable mès que languivi lunh de vos.

6-Lo pair qu’èra dent son casau fenint d’arrosar sas flors : que vesitèva los pomèrs e los arresims. Quand vit vir sus lo camin son hilh tot cobèrt de xudor e de poussière, trajant le cama, que podot a pena at créder. Que se domandà si calè que lo punissi ou que lo perdonossi. Enfin, dab les larmas dent los oelhs, que lo tendot los braç, e se gitant a son còth lo balhà un gròs potic.

7-Pus que hit assèitar son hilh ; qu’aperà sas gènts e los vesins: « Que vui l’aimar com avant lo praube mainatge, los dixot eth dès qu’estórenn assemblats. Qu’es estat pro punit: que digun adara ne lo hèci nat reproche. Vinetz lo véder; portatz-lo viste uva bròia vesta, metetz-lo un anèth au dit e solièrs naus aus pèds. Que porratz tabé préner hasans, guits, e miar un vetèth bon a tuvar : que vam búver, minjar amassa e har uva grand hèsta. »

8-Los vailets qu’obeírenn a lo mèster e metórenn uva bèra nappe sus le taula.. Au même moment lo hilh ainat revinè de la caça dab sons cans: « Qu’es donc aqueth bruit ! s’escridà en jurant. Que crei que càntatz ací, n’es pas tròp lèu que torni. Ètz-vos hòu mon pair.

9-Naní mon hilh, ne’n sui pas responot lo vieillard. Si hèci aquò qu’es que sui plei de joie. Que càntam e qu’èm urós, car qu’am bienn de qué. Qu’at vulhis o no, que carrà que cantis tu tabé e que te rejoïssis dab nos, percè que ton hrair qui èra mòrt qu’es revinut a le via. Aquò es com si vinè de vàder: geir qu’èra perdut, auei lo voilà retrobat. »

Parabole de l’enfant prodigue. Version de Mimizan, recueillie en 1894 par l’instituteur Baqué. Graphie gasconne normée.

Posted in ,

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.