Lo hasan roge

Guilhem

Lo hasan roge

Suu bòrn de la lana de Cornalís, d’autscòps qu’entinèn tustemps un hasan cantar. Un còp, qu’èran tres aulhèrs au pè d’ua bòrda que l’entinoren. Ce ditz un :
― Se vei pas que cèu e lana. I a pas un aubre ni un ostau a mèi d’un jorn de ‘cí, que cau véder aquò…
E que se’n va aquí de cap per sajar de trobar lo hasan. Mès, mès n’anava, mèi la vutz deu hasan se hadè lunh…
N’èra p’aqueth que lo hasan se volè miar.

Que disen qu’un aut còp, qu’èran un gart d’aulhèrs amassa, qu’entinoren lo hasan cantar ; e l’un de ‘quiths aulhèrs que vinot blasit, blasit, blanc com calhada.
― Adishatz, òmis ! ce hit. Lo hasan roge que m’apèra.

E que se n’anot de cap on lo hasan l’aperava. Que volot un o dus còps s’arrevirar, mès qu’aurén dit que quauquarren lo possèssi com au son desagrat. Un tròç en avant, que s’arrevirèt un darrèr còp de cap aus qui avè quitat, e que viren qu’a la plaça deus uelhs qu’avè com dus flams de candela roges com lo huc. E chic a chic que’u viren se n’anar e s’achicoiar su’ la lana, e lo cantit deu hasan que se perdot com un escargalh d’arríder a mesura davant eth.

Lo defunt sablon