Lo guit e Sent-Nicolau a Harambeltz

Nadau.webp

Guilhem

Pr’aqueth bèth matin de deceme, que decidèi d’anar har ua visita au men luenhèc cosin d’Ostabat. L’aire qu’èra blós e leugèr, qu’èra un vertadèr bonaür de voletejar au-dessús de la Bidosa.
Que m’esparenhèi de passar per la vilassa de Sent-Palais e que’m prenoi l’abracat qui’m hasó susvolar un gran bòsc.
Perqué ne pas arrestà’s dens aqueth maisoòt d’Harambeltz plan coneishut deus romius de Sentiagues?
Que i auré plan quauquas huelhas de salada à crostiquejar, e perqué pas quauques bocins de pan.
Que m’arrestèi donc dens lo pati deu carnissèr. Quin n’estó pas lo men esglàs quan entenoi crits de dròlles! « Pietat, pietat, Mossur lo carnissèr, ne’ns tuitz pas! »
Plors esglasiants qu’entrecopavan aquera suplica.
Çò que podèi har, jo, praube guitòt?

Arren, o meilèu quiò: ua idea que’m vienó. Qu’avèi entenut a parlar d’un sent òmi qui vivè dens ua casèra près de la pèira quilhada de Gibraltar. Bilhèu que poiré sauvar aqueths dròlles?
Deu mei viste qui podom, eth dab lo son bordon, jo en tot dindolà’m au son costat, qu’arribèm a Harambeltz.
Malaja, qu’èra tròp tard. N’entenèi pas mei los crits d’esglàs!
Lo sent òmi ne baishè pas l’ala. Que se n’anè trucar a la pòrta deu carnissèr, e endevinatz çò qui arribè?…

Drollòts, demandatz aus vòstes parents de’vs menhar a Harambeltz. Que i an bastit ua beròja caperòta dedicada au Sent-Nicolau qui arreviscolè aqueths praubes drollòts perduts dens lo bòsc.

E adara, escotatz la beròja comptina de d’auts còps qui’m soi arrevirada entà vos en gascon.

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.