Lo Cant

Guilhem

Lo Cant

Cants de uei, cants d’autes còps
Magnificéncia sublima de la votz.
Melodias ancianas o contemporanèas
Sovent esmeridas, quauques còps puritanas o solemnas.

Cants s’adaptant a l’evolucion de l’umanitat
Tota sancera en la soa diversitat.
Au miei deus mei ancians : lo cant gregorian
Exprimit peus Benedictins, en un estile cornelian
Mes tanben, lo deus Trobadors
Magnificant la lenga d’Oc, dab tant d’amor.
La Marselhesa, lo noste imne nacionau
Obra de Roget de l’Isla, au tèxte marciau.
E ende coroar lo tot l’imne Europenc
Navau sonata de l’illustre Beethoven.

Mainat, las sonsainas zonzonadas per la nosta mair que ns’aconortavan.
A l’edat adulta, lo cant qu’arrecela enqüèra multiples benplans.
Qui està beròi de cultivar entau còs e l’esperit
En cèrca d’ua apatzanta armonia.
Que cau tanben, har aunor, a las innombrablas coralas
On s’arretròban los amators de bel canto, taus cigalhas
Qu’i aprenguem, mei que mei, a miélher mestrejar la soa arrespiracion
E la soa postura, tot aquerò en un prètzhèit de perfeccion.
Cantar a pàrias, o miélher enqüèra en polifonia
Ei un plaser ? Oh òc ! … Quina gaujor ! Quina euforia ! …

La practica deu cant, a tot punt de vista, hòrt benefica
Que deu mei que mei, a ua auta disciplinassa : la musica
Auta meravilha artistica de la Creacion
Mejan unic, d’universau comunicacion.

Andrèu Cerisèra (01.2011)