Lo bueu e l’aso de la minjadera

Nadau.webp

Guilhem

Qu’èra a Betleèm, a punta d’auba. L’estela que vienè de desaparéisher. Lo darrèr pelegrin qu’avè deishat la bòrda. La Verge qu’avè troçat la palha. Lo nèn qu’anava enfin poder dromir. Mes, e dròmen la nueit de Nadau ?…
A tot doç, la pòrta que s’obrí, possada, ç’aurén dit, pr’un alet mei que pr’ua man, e ua hemna que’s muishè suu lindau, tota coarra, talament vielha e talament hroncilhada que, sus la soa cara color de tèrra, la boca e semblava n’estar qu’ua hroncilha de mei.
En la véder, la Maria que’s gahè paur, com se quauqua maishanta posoèra entrava. Urosament, lo ninòt Jèsus que dromiva ! L’aso e lo bueu que nhaspavan en patz la palha, e qu’espiavan l’estrangèra avançà’s shens mercar mei d’estonament que se la coneishèn desempuish tostemps. La Verge, era, ne la deishava pas deus uelhs. Cadun deus pas qui hasè que’u semblava long com sègles.
La vielha que contunhava d’avançar, e qu’èra arribada adara a l’estrem de la minjadera. Mercés a Diu, lo Jèsus que dromiva tostemps. Mes, e dròmen la nueit de Nadau ?…
Còp sec, que s’obrí las perpèras, e la mair qu’estó hèra estonada de véder que los uelhs de la hemna e los deu ninòt èran exactament pa-rièrs, e que lusivan de la medisha ahida, deu medish espèr.
La vielha que’s clinè alavetz sus la palha, mentre qui la soa man e se n’anava cercar, en un horruc deus sons pelhòcs, quaucom qui semblè hicar sègles enqüèra a trobar. La Maria que l’espiava tostemps dab lo medish chepic. Las bèstias que l’espiavan tanben, mes tostemps shens suspresa, com s’avèn sabut d’avança çò qui ana-va arribar.
Fin finau, au cap de hèra de temps, la vielha qu’acabè per tirà’s deus pelhòcs un objècte, estujat a la man, e que se’u balhè au ninòt.
Après tots los tesaurs deus Reis Magues e las aufèrtas deus aulhèrs, çò qu’èra donc aqueth navèth present ? D’on e’s trobava, la Maria ne podè pas vede’u. Que vedè sonque l’esquia croishida per l’atge, e qui’s croishiva mei enqüèra en tot clinà’s suu brèç. Mes l’aso e lo bueu, eths, que’u vedèn… e ne s’estonavan tostemps pas.

Aquò que perdurè enqüèra hèra longtemps. Puish la vielhòta que’s tornè quilhar, com aleugerida deu pes hèra gran qui la tirava de cap a tèrra. Las soas espatlas n’èran pas mei croishidas, lo son cap que tocava quasiment lo teit d’arrastoth, la soa cara que s’avè miraculo-sament tornat trobar la joenessa. E quan e’s hasó t’enlà de la minjadera endé se’n tornar de cap a la pòrta e desaparéisher dens la nueit d’on èra vienuda, la Maria que’s podó enfin véder çò qu’èra lo misteriós present.
L’Èva – pr’amor qu’èra era, la vielhòta – que vienè de balhar au ninòt ua pometa, la poma deu purmèr pecat… e de tant d’auts qui’u seguín !
E la pometa roja que lusiva a las mans deu navèth vadut, com lo glòbe deu monde navèth qui vienè de vàder dab eth.

Honts : Aqueth conde qu’es l’adaptacion gas-cona d’un conde de Nadau deu Jules Supervielle, pareishut dens L’enfant de la Haute Mer, a las edicions Gallimard, e que me’n soi inspirat endé la Pastorala de Senta-Crotz deus 20 e 21 de deceme de 2003.
M. B.

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.