L’enneviat

l_enneviat

Guilhem

Un còp èran… dus braves paisans, maridats dempuish sèt ans, qui n’avèn pas enqüèra avut nat còishe. Cada jorn, que sospiravan : « Ah ! Se podèm aver un dròlle, que serem talament urós !… » Qu’avèn pr’aquò pregat tots los sents deu parçan… qu’avèn bevut l’aiga de totas las honts miraculosas… qu’avèn consultat tots los mètges, tots los magues e tots los posoèrs de per nòste… e tostemps arren !… Qu’èran devienuts tristes.

Que n’èram au temps de Nadau, e qu’avè nevat sèt jorns de tira : sèt jorns de vent… sèt jorns de torrada e de glaç… sèt jorns de malastre… La nèu que s’ac cobriva tot. Lo monde qu’èran estats obligats de traçar camins endé poder sortir de casa e visitar los vesins. Un ser, com la nèu e s’èra arrestada de càder e que la lua e lusiva dens lo cèu, l’òmi e la hemna que s’entornavan a casa après la velhada qui avèn passada en çò deus vesins. En un crotzacamins, qu’apercebón un gojat de nèu que quauque còishe e s’èra bastit. Ua enveja irresistibla que s’emparè de la hemna… que s’apressè deu drollòt de nèu e que se’u bailinè com s’èra estada la soa mair… Devath la calor de las mans e la doçor de las bailinas, lo drollòt de nèu que l’espiè, que remudè un braç, puish ua cama ; enfin que hasó un arridolet… e que potonegè l’òmi e la hemna… Imaginatz com èran urós ! Lo Bon Diu que’us avè entenuts : que’us avè balhat un dròlle, un dròlle autan natre com la nèu !…
E qu’estó ua gran miravilha dens tot lo vilatge e tot lo parçan. Que vienèn de pertot véder aqueth dròlle qui èra vadut d’ua faiçon tant extraordinària. Cadun que s’acordava a díser qu’èra calme e doç, mes que disèn tanben que n’avè pas sang, qu’èra hred com lo glaç e que ne podè pas suportar la calor deu larèr. Pr’amor d’aquò, los pairs que l’installèn dens la crampa de bisa, la mèi hreda, e que passèn l’ivèrn atau… Que’s hasó hèra d’amics, mes que’s devè damorar luenh deu huec e de la chamineja.
Quan lo printemps e hasó au só un bèth sorríser tot nau, lo dròlle que devienó triste : n’arridèva pas mei autan sovent com au comen-çament. E que chebitejava a bèths còps : « Un jorn, que calerà ben que me n’anèssi… »

Quan e’s passejava dab los amics, que cercava la pregondor deus carrius, los bòscs los mei espés… e qu’acabè per non pas mei sortir briga, passant las jornadas a plorar, çò qui des-consolava los pairs e los amics…
Lo printemps que’s passè… e la Sent Joan d’Estiu qu’arribè ! Los dròlles que s’amassèn, que hasón sus la plaça un gran lenhèr e qu’aluquèn lo huec. E de cantar e de dançar a l’entorn.
Lo dròlle de nèu n’èra pas aquí. Que se l’anón cercar e que’u hasón entrar dens la ronda. Que dancè gaujosament e que cantè de bon còr eth tanben. Quan lo huec estó pro baish ende’u poder sautar, com ne n’èra la tradicion, que vedón còp sec lo dròlle de nèu prene’s lo balanç… e sautar eth tanben dens un arcolan de lutz, deishant au pregond de las mans deus amics quauquas chòts d’aiga.
Qu’avè desapareishut… Lo jorn lo mei brac de l’annada que se l’èra menhat… e lo jorn lo mei long que se l’èra emportat !…

Honts : Aqueth conde qu’es deu Jan dau Melhau, un amic condaire lemosin. Qu’es pareishut dens lo libe Condes deu Lemosin. Que me’u soi arrevirat dens lo men occitan de Gasconha… e qu’es atau que me’u condi dempuish un vintenat d’annadas !
M. B.

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.