L’avet de Nadau

Nadau.webp

Guilhem

Que i a hòrt longtemps d’aquò, un auseròt que’s petè l’ala tot escaç com l’ivèrn arribava. Ne podó pas esparvolà’s de cap au mijorn, e que sauteriquegè dens lo bòsc endé’s cercar un acès.
Purmèr, que’s demandè ajuda ad un bedoth:
– Bedoth berogin, que’m soi petat l’ala, e que’m cau trobar ua plaça endé damorar a la calor. E’m deisharés víver dens las toas brancas dinc a la prima?
– Solide que non, ce responó lo bedoth. Qu’èi plan pro de chepic de m’aucupar de las mias huelhas l’ivèrn tendent. N’èi pas lo temps de m’aucupar de tu!
Lo praube auseròt que tortegè de cap ad un vèrn:
– Vèrn berogin, ce pleitegè l’auseròt, e poderí víver dens las toas brancas dinc a la prima?
– E vòs arríder, ce responó lo vèrn? Bilhèu que d’auts arbes e disen quiò aus estrangèrs, mes pas jo, solide. Vè-i te’n!
L’auseròt que sauteriquegè dinc ad un casso deus mei grans:
– Ò casse poderós, ce disó cortesament, e’m deisharés víver dens las toas brancas dinc a la prima?
– Segurament pas, ce responó lo casse. Que coneishi las gents de la toa sòrta. Que’t minjarés tots los mens aglands. Vè-i te’n! Vè-i te’n!
Feble e getat de pertot, l’auseròt que voletegè un chic mèi luenh, shens saber on anar.
– On vas, auseròt, ce demandè d’ua votz atencionada un avet.
L’auseròt que s’espiè l’avet de l’aire amistós, qui l’ahupava atau:
– N’ac sèi pas, ce disó miserablament. Que’m soi petat l’ala e ne pòdi pas voletejar de cap au mijorn. Qu’èi besonh d’ua plaça a la calor endé’m passar l’ivèrn.
– Vien víver dens las mias brancas, ce disó l’avet, que serèi urós d’aver companhia per l’ivèrn.
L’auseròt que voletegè dab gratitud de cap ad ua branca baisha.
Que n’èra a s’installar, quan un pin mèche vesin e l’aperè:

– Siis lo planvienut, auseròt. Que soi desolat que siis blaçat. Que’t vau ajudar jo tanben en acessar l’avet endé’vs protegir tots los dus deus vents glaciaus de l’ivèrn.
– Jo tanben, ce disó de la soa petita votz un ginebreròt. Que’t vau ajudar en te balhant las mias granetas de minjar tot de long de l’ivèrn.
– Jo tanben, jo tanben! ce suberdisó un gratacuu qui èra totun acostumat de balhar la gratèra a’us qui s’apressavan d’eth.

– Qu’ètz vertadèrament berogins, ce disó l’auseròt. Que’vs mercegi hèra!
– Qu’ac van arregretar! ce marmusèn en marronant lo bedoth, lo vèrn, e lo casse…
Mes lo matin seguint, lo Jagues lo Glaç que sortí dab los sons dròlles ende’us menhar divertí’s.
– Que vam tocar totas las huelhas de tots los arbes deu bòsc. Atau, que vederam de qué se semblan los arbes quan son tots nuds…

– Papà! Papà? E pòdem? E pòdem! ce demandèn los dròlles deu Jagues lo Glaç en jumpant d’excitacion.
– Un moment, ce disó lo Jagues, qui avè hèit un torn la velha e qui avè vist çò qui èra arribat a l’auseròt. Ne tòquitz pas aus arbes e aus arbustòts qui son estats berogins dab l’auseròt…
Com los dròlles deu Jagues lo Glaç èran dròlles berogins, qu’arrespectèn las consignas deu pair. Qu’es pr’amor d’aquò que l’avet, mes tanben lo pin mèche, e medish lo ginebreròt e lo gratacuu e’s conservèn las agulhas e los bròcs, pr’amor qu’avèn arcuelhut l’auseròt de l’ala petada.
Qu’atz aquí perqué l’avet es uei l’arbe de Nadau, generós e emparadèr, adarron deu quau e ns’amassam e hèm la hèsta!

Honts : Aqueth vielh conde de Nadau d’America deu Nòrd qu’explica perqué l’avet es estat causit com arbe de Nadau. Beròja istòria, non?
M. B.

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.