L’aso e lo bueu

Nadau.webp

Guilhem

Situada en plen còr deu Parc Naturau de las Lanas de Gasconha, aquera comuna qu’avè decidit d’organizar ua grèpia viventa au parat de Nadau. Lo vrèspe deu 24 de deceme, los poblants d’aqueth vilatge de la Gran Lana estoren estonats de véder arribar, a la medisha òra, duas bèstias sus la plaça de la glèisa: un aso e un bueu. E s’èran balhat rendetz-vos?

La novèla se propaguèt dens tot lo parçan com un eslam d’explosiu, e Radio Cap a Cap qu’envièt de tira l’animator de la soa emission en gascon entà har intervistas exclusivas. Encamant lo son peta-hum, a huec de calhau, qu’es arribat au vilatge. Lo capèth de hiu blocat entre los escotaders deu son casco, lo micrò a la man, qu’a pausat un haish de questions a las duas bèstias : « D’on vienetz? Com ètz arribats dinc ací? E parlatz gascon? »

Urosament, lo 24 de deceme qu’es lo sol jorn de l’annada on las bèstias parlan com los òmis. Qu’an donc responut e que’m soi procurat la banda d’aqueth enregistrament. Escotatz, o legitz meilèu, las responsas de l’aso :
– Que vieni deu Peiteus. Que soi anat a l’ENA (Escòla Nacionau deus Asos) e qu’èi après que lo purmèr trobador, lo purmèr poèta de lenga d’òc, es estat lo Guilhèm lo IXau de Peitius, pairbon de la vòsta Alienòr. Lavetz que coneishi plan la lenga vòsta. Que soi passat per la Charenta lemosina e que soi arribat a Bordèu. Puish qu’èi seguit un camin de Sentiagues, e… « qu’èi taversat nau lanas, n’èi pas trobat ni bròc ni brana, sonque un branon. Mon Diu ! Aqueras lanas tan longas son »!… E au cap de la lana navau, que soi arribat ací.

– E tu, lo bueu?
– Jo, que vieni de Shalòssa, e que m’apèri Joan. Qu’aví un companhon de tribalh qui s’aperava Martin. Ailàs! Qu’es mòrt e i a quauques mes. Que soi donc lo darrèr bueu a aver tribalhat dens l’agricultura. Adara, ne i a pas mei que tractors e maquinas de tota sòrta! Que compreni plan lo gascon p’amor los boèrs que m’an tostemps parlat en aquera lenga.

Mes que compreni tanben lo francés, e qu’èi entenut condar l’istoèra d’aquera petita graulha qui volè se har autan gròssa com jo. Prauba pèga! Com s’èra possible!… Entà viéner ací, n’èi pas pres lo camin de Compostèla, mes lo de Sentiagues. Après Sentiagues… »
Ne coneisharam pas la seguida. La banda de l’enregistrament que s’acaba aquí. Que podem totun imaginar que l’aso e lo bueu son entrats dens la glèisa entà tiéner companhia au Jausèp e a la Maria en atendent l’arribada deu Nin divin. Après, qu’an lhèu cantat ad aqueth nin ua beròja dromidera com : « Som-som, vèni vèni, vèni… Som-som, vèni, vèni donc ».

Lo matin de Nadau, aquò qu’es segur, lo bueu e l’aso n’èran pas mei dens aqueth vilatge de la lana. Qu’èran tornats partir a soa casa, l’un de cap a bisa, l’aut de cap a la montanha. N’es pas briga solide que tornin un aut an, lo Joan que’s hè vielh. Mes qui ac sap? Au parat de Nadau, lo miracle qu’es tostemps possible! Lavetz, esperam…
L’aso e lo bueu partits,
lo conde qu’es finit.

Honts : Aqueth conde, qu’es lo Pèir Bedat, de Soston, qui se l’a escrivut par Nadau de 2007. Que hè partida, tanben com jo, de l’Academia Gascona de Baiona. Aquí perqué e me’u soi hicat dens aqueth recuelh. Be poishqui enqüèra longtemps n’escríver d’auts…
M. B.

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.