Las tres vriuletas

Guilhem

Las tres vriuletas

De bon matin me levèi jo :
Lon lanlà deridà,
Pus matin que l’aubeta.

Dens un jardin be n’entrèi jo,
Copar la vriuleta,
Mes quan jo la voloi copar,
La tròbi estronhadeta.

Enqüèra jo ne trobèi tres
De las pus polidetas.
Ua la copèi per mon pair,
L’auta a la mia maire.

E l’auta la copèi per jo,
Per mon amic quan l’augi,
Jo be me’n vau lo long d’un bòsc,
D’on jamei n’i avot huelha.

Jo be me’n vau lo long d’un prat
D’on jamei n’i avot èrba.
Jo be m’en vau lo long d’un riu
D’on jamei n’i avot huelha.

Aquí trobèi lo men amic,
Assietat sus l’erbeta.
Jo me descintèi mon devantau
Lon lanlà deridà

L’i cobriscoi la tèsta,
Lon lanlà deridà
De paur que s’enraumèsse.

Lo defunt sablon