Las peguejadas

Guilhem

Las peguejadas

Lo men pair qu’èra un famós « grimaçut » (qu’adorava har peguejadas). Que s’amusè a alucar huecs la nuit, en los arbos qui bordejavan lo camin de Boast entà esvarjar los supersticiós, exactament com Joanòt ac conta entau famós Jacon.

Lo son mei gran plaser, qu’èra de har bate’s duas vesias qui « ne’s podèvan pas entersentir ». Entà aquò, que’u sufiva de chuchurejar a l’ua :
« Ne saps pas çò qui a dit l’auta ?… »
E l’espectacle d’ua crespadura qu’èra assegurat !
Un còp, qu’avè possat lo vici dinc a’us hornir ua « lenhèra » comuna (la pièla de brancatge dens la quau anàvam har lo noste hèish quotidian) ! Qu’èra estat obligat de partatjar la pièla en dus, autament, que s’i serén tuadas !

Per ríder d’un marit un drin simple i reputat supersticiós, dab la complicitat de l’esposa, qu’avèn imaginat lo torn seguent : qu’avèvan gahat ua cordeta au còrn de lo plumion, i lo men pair, tienent l’aute cap, que s’èra esconut jos lo lhit. Lo marit que solè ajacà’s lèu. Qu’èra au punt d’adromí’s quan lo plumion se metó a bolegar puish a s’escapar ! I l’aute de bramar :
« Catarina ! Catarina ! Pòrta l’aiga benedida e lo ciri ! Lo diable que se me’n pòrta lo duvet ! »

Tèxte : lo Laurenç Gracianeta
Arrevirada : lo Patric Colinet & la Maria Elena Puei Dicard