Lahaut, sus las montanhas

Guilhem

Lahaut, sus las montanhas

Lahaut, sus las montanhas,
Un pastor malurós
Segut au pè d’un hau,
Negat en plors,
Sonjava au cambiament
De sas amors.

Còrleugèr, còr volatge,
Disè l’nfortunat,
La tendressa e l’amor
Qui t’èi portats,
Son aquò los rebus,
Qui èi meritats ?

Despuish qui tu frequentas
La gent de condicion,
Qu’as pres un tan haut vòl
Que ma maison
N’ei pro hauta entà tu
D’un cabiron.

Tas olhas dab las mias
No’s denhan plus mesclar ;
Tons supèrbes motons,
Despuish ençà,
Non s’apròchan deus mens
Qu’entà’us tumar.

De riquessas me passi
D’aunors, de qualitat ;
Jo non soi qu’un pastor,
Mes non n’i a nat,
Que ne’us suspassi tots
En amistat.

Enqüèra que sii praube
En mon petit estat,
Qu’aimi mei mon berret
Tot espelat,
Que non pas lo plus bèth
Capèu bordat.

Las riquessas deu monde
Non hèn que dar turment :
E lo plus bèth senhor
Dab son argent,
Non vau pas lo pastor
Qui viu content.

Adiu, còr de tigressa,
Pastora sens amor !
Cambiar, be, pòts cambiar
De servidor,
Jamei no’n trobaràs
Un tau com jo.

Desporrins