La prima

Guilhem

La prima

La prima que beca, tanlèu lo mes d’abriu.
Las matiadas frescòtas hèn pèrlas d’arrós,
Mes lo só, lo blu deu cèu, hèn l’aire mei doç.
Amics, siatz pas tristas, lo bèth temps qu’ei aquiu.

« En abriu, lo cocut que canta, mort o viu »
Lo mèrle s’esganurra de shiulets gaujós.
La tortora gorgueja son cant amorós.
Lo fremís deus bòscs, a l’ivèrn canta l’adiu

Primavèras, vriuletas, sus la cantèra,
De beròjas colors floreishen la tèrra.
Au vielh nid, lèu, s’anideja l’irongleta.

L’abelha a mèu s’encuenta au verdurèr.
Escotatz amics, a l’esguit de l’aubeta,
Anonciant Pascas, lo trang deu vielh campanèr.

Lo defunt sablon