La nueit de Nadau (bis)

Nadau.webp

Guilhem

D’auts còps, que disèn que los bueus e parlavan la nueit de Nadau. Ne podèn pas sonque parlar en aqueth moment, suu truc de miejanueit. Que pareish que lo Bon Diu e’us avè balhat aqueth poder ende’us arrecompensar de l’aver cauhat dens la minjadera, pr’amor, shens eths, que seré mòrt de hred.
Mes que disèn tanben que ne calèva pas assajar de’us escotar. Aquò que portava malaür. Tots que devèn damorar a la velhada de Nadau, de cap a l’escalha de casse qui èra estada hicada au huec, e que velhavan dinc a miejanueit, a l’òra que lo Bon Diu èra vadut.
Totun, un còp, quauqu’un n’ac voló pas créder. Que se n’anè escotar darrèr la pòrta de l’establa. E a miejanueit, qu’entenó lo Joan qui disè au Martin :
– E çò que vam har doman, amic ?
E l’aut que’u responó :
– Doman, qu’aniram portar lo nòste mèste au segrat.
L’òmi qu’estó esglasiat. Que se’n tornè hicà’s au lheit au mei viste. Mes lo lendoman matin, que’u trobèn mòrt.
Alavetz, que caló plan atalar lo Martin e lo Joan endé que’s portèssin lo mèste au segrat.

Honts : Aqueth conde brac que hè partida deus condes collectats par l’Alan Viaut, lo Medo-quin, e condats dens lo son libe « Récits et contes populaires du Bordelais ».

Posted in

Laissez un commentaire

Vous devez être connectés afin de publier un commentaire.