La nèu

Guilhem

La nèu (D’après Bernat Manciet, La pluja, Orthez, Per Noste, 1976)

Lo narrator camina dens la lana, de nueit. La nèu que comença de càder.
Dejà los pinhòts e las gavarras (ajoncs) que plegavan deu pes de la nèu. Ua glèisa trangava, lunh, mes s’entenèn que las vibracions. La lana vibrava tanben, shens nada fòrma autament. Au hons, dessús Bordèu, traucs de negre. Bèth temps per la becada…
Los pins longs de Raquilha s’aprochavan. Gahavi (préner) dejà la pista deu comunau, a travèrs lo semiat deus pinhòts, just un chic mes hauts que jo, la dont mia, la neuit, dret a la lampa de las escuderias (écurie). Lo blanc que me tirava los uelhs e la nèu me cremava las maishèras. Tostemps darrèr e darrèr, los aubres lusivan shens fin, a clars qui se seguivan, s’atravèrsan, se desruïdan, e qu’i torna. E caminavi dab eths.
Èi pas cambiat lo mon anar. A la virada de la pista, la Denisa tanben que m’avisava. A pas ralentit ; vinè entà jo. Ns’èm estancats, natura. Avè nèu a las cilhas. M’a dit se trobava pas tròp malurosa, a Menon ; qu’èran de brave gent ; lo son òmi, un chicòt joenin, quitava pas d’estar charmant ; avè mens a trigossar que non pas quan cosèva camisas, au canton…
Pr’amor de la nèu, benlèu, tot aquò m’estó coma silenci.

Bernat Manciet