La hilha deu paisan

Guilhem

La hilha deu paisan (arromança)

De bon maitin se leva
La hilha d’un paisan,
Preng son cotilhon roge,
Sa rauba de damas.

Son pair que lo demanda :
« Ma hilheta, on anatz ? »
On anatz, ma hilheta,
Qu’atau vos apelhatz ?

― Vau a Lausun, mon paire.
Mon paire, i voi anar.
I voi anar, mon paire,
A Lausun, per dançar.

― Non i angues pas, ma hilha,
Las gents deu rei i son.
― I auja las de la reina
Mon paire, i voi anar.

Tot en montar la còsta,
La bèra susa tant.
Era s’es adombrada,
A l’ombra d’un bròc blanc.

D’aquí vei ua dança,
Tota de joens sordats
Era s’es mesa en dança
Dambe lo mes joen.

Lo rei qu’es en frinèsta,
La regarda dançar
« Qui es ‘quera joena dama,
Dança dambe mons sordats ? »

― Dama, jo soi pas dama,
Soi hilha d’un paisan.
― Quan ac seretz d’un prince,
D’un prince o d’un baron,

― Quan ac seretz d’un prince,
D’un prince o d’un baron,
Venguetz ací, la bèra
Que vos emmiaram.

Lo defunt sablon