Desoblidar

Guilhem

Desoblidar (D’après Bernard Manciet, Elena, 24400 Eglise-Neuve d’Issac, Editions fédérop 34150 Montpeyroux, Jorn, 1992)

S’avè hèit apedaçar per l’Elie la vielha 15 CV.
Qu’avè deishat, au darrèr quartièr, e los cans que l’avèn lairada, un joen estopaire, qui divè anar sordat, e qui se’n tornava de las verenhas (vendanges). S’èran pas dit arren, o pas guaire. Lo gojat, tot cueit per lo só de Garona, un frisat a mau caishalat (dab ua dentura maishanta, guastada) qui l’avè espiada tot lo temps. Avè pas trobat arren d’estonant a la véder conduíser sens de har cas on anava, d’un rotòt a ua carreja, e après a l’autopista, qu’avè copat, e ua rota gondronada de nau entre pins vielhs dehèt (hòrt, hèra) e cabelhuts (dab un gran cap). S’èra pas eishantat de la véder miar mes viste e mes sec…
S’apercebó qu’avè los fares alucats e qu’i avè hèit nueit tot d’un còp. Mes pas ua nueit doça. La lutz mala deu ser que’ s’i damorava dehens, autoritària. Qu’embalè lo motor.
Desoblidar e desoblidar. Qu’accelerava.

La 15 CV que se deishava miar, obedienta, d’ua man. Motor fin e regular. Rotas estretas, on i estar coneishuts shens de n’estar. Lo comptader deus quilomètres s’èra estancat, en pana, en quauque clòt ; ua lutzèra verda, amiga. L’Elena gahè la rota en travèrs, de la part de las laguas. I pudí a l’aiga mòrta. La flor qu’i blanquejava a tralhas longas, dens l’escurada. Platanas malauchanas, e broishòcs. Borròcs de cassiòts (petits cassos), de sanguins (cornouillers), de pins afligits, quauque castanhèr mau vienut e deishat anar (mau possat e abandonat). D’ua rota de quartièr, ua auta enlusida, ua auta auto, qui volè traucar. E après, lo negue.

Bernard Manciet