Conderilhòts e istorietas 7

Pireneus.jpg

Guilhem

Aus cèus, que s’avejavan los dius. Un bèth dia, un diu joen que perpausè tots qu’anèssin tà Tèrra…
Un diu vielh que’u demandè : “Perqué ?”. Lo joenòt que l’arresponó : “Ende passejà’s per la campanha.”. Un diu atjat que l’interroguè : ” Quin ?”. Lo joenet que’u disó : “Per un escalèr.”. Tots que s’escarcanhèn d’arríder e un diu ancian que’u hasó arremarcar : “Praube pèc, ne n’i a pas nat, vam.”…
Lo joenon que’u digó : “Que me n’encargui.”. Que s’aluenhè puish que’s hiquè au talh. E bricola que’t bricola, e de bricolejar atau ua bèra pausa. Au cap d’un moment, que s’estanquè e qu’aperè los autes dius : “Ça-vietz monde.”…
La gent, curiosa, que s’apressèn e qu’estón esmiragladas peu tribalh complit. Que badavan com un can qui espia un avesque : qu’èra un escalèr multicolor qui devarava dinc a Tèrra. Lo joenin que’us mandè : “Anem, haut, en davant !”. Tots los dius que’u seguín e qu’arribèn sus Tèrra. Acerà, lo darrèr arribat qu’interpellè lo miador : “Quin apèras aquò ?”. “Un arcolin.”, ce’u tornè…
D’ara enlà, que s’i ved arcolans quan los dius e’s passejan peu campèstre. Crosic, crosac, qu’èi lo conte acabat.

Posted in

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.