Angelon e Diamantina

Guilhem

Angelon e Diamantina (George Lamarlere)

Un còp èra en ua vila au ras de la mar, que i avè ua familha prauba, hèra prauba.
La familha que demorava a duas carrèras deu pòrt, mes lo papà que s’èra mort de malaudia pr’amor, ad aquesta epòca, n’i avè pas nat medecin.
D’aqueth pòrt que partivan e qu’arribavan tot dia centenats e centenats de vaishèths qui hasèvan lo torn deu Monde.
La mamà demorava soleta dab los sèt mainats. N’avè pas nat sòus, alavetz, tà crompar de qué minjar, que lavava a punh, aus lavaders, la pelha deu monde qui ac volèvan en escambi de quauques pèças.
Que s’i crebava la prauba mair e un ser abans de se n’anar tau lheit que digó aus mainats :
― Que’m vau morir, la vita qu’ei tròp triste e n’èi pas mei nada fòrça tà poder seguir.
Lo setau mainat qui s’aperava Angelon, qu’èra hardit e valent, de quan en quan que partiva lo matin de d’òra entà tribalhar au pòrt. Be’n calè estar valent, tà descargar la mercaderia qui vienèva deus país cauts e tàs ganhar ua pèça !
Qu’avè comprés desempuish bèra pausa la sofrença de la soa mair.
L’endoman matin que partí enqüèra mei de d’òra que los autes còps tà portar, tirar e carrejar : caujas, sacs, boeitas e caishas pesantas de tot ordi.
Com lo mei gran vaishèth deu monde arribava au pòrt, qu’èra lo vaishèth deu pirate mei dangerós de las mars : Sarmac lo Sanguinolent, a qui mancava ua cama, que’s presentè e lo pirate que’u digó :
― Si vòs tribalhar, tribalha. Vè me cuélher tota la mercanderia qui ei au hons deu batèu au ras de la mea crampa. Torna pujar tota la mercanderia suu pòrt mes que’t defeni de tocar a las tres caujas qui son en baish au ras de la mea crampa.
Lo mainat tot urós de tribalhar que comencè los anars e tornars, e que s’i hasè pr’amor lo tribalh ne’u hasè pas paur. Au cap d’ua òra de tribalh que s’entenó a aperar :
― Angelon, Angelon que t’ac prèi, obreih aquesta pòrta, si’m hès sortir que’m tornaràs la libertat e jo que’t balharèi un gran tesaur.
Un papagai de las plumas coloradas qu’èra presoèr. Lo gojat que calculè drin puish qu’obrí lo pòrta. Mes lo papagai que s’envolè e ne’u deishè pas nat tesaur.
Angelon drin decebut que seguí de carrejar la mercanderia. Drin après que s’entenó a aperar :
― Angelon, Angelon que t’ac prèi, obreish aquesta pòrta, si’m hès sortir que’m tornaràs la libertat e jo que’t balharèi mila pèças com la qui èi a la man.
Un monard deus peus lusents qu’èra presoèr e qu’avè a la man ua bèra pèça d’aur.
Lo gojat que calculè drin, mes en pensar a las pèças, qu’obrí la pòrta.
Malurosament lo monard deus peus lusents que s’escapè e ne’u deishè pas nada pèça.
Angelon drin decebut que seguí de carejar la mercanderia. Drin après que s’entenó a aperar :
― Angelon, Angelon que t’ac prèi, obreish aquesta pòrta, si’m hès sortir que’m tornaràs la libertat e jo que’t balharèi ua causa extraordinària, quauquarren qui n’as pas jamei vist.
Ua gasèla qui’u hasèva uelhs de cassonada qu’èra presoèra. Lo gojat que calculè drin mes aqueste còp que digó :
― Jo que t’obreishi la pòrta mes purmèr dab aquesta còrda que t’estaqui la pata a la man mea.
La gasèla qu’ac acceptè, mes quan obrí la pòrta la gasèla que’s cambiè en ua damisèla meravilhosa, autan beròja com ua princessa. Qu’èra ua princessa deu nom de Diamantina.
Sarmac lo Sanguinolent que l’avè panada au son pair, pr’amor que’s la volèva tà hemna. Diamantina que demorava en un gran reiaume deus país cauts.
― Si’m tornas tau men país, lo men pair que’t saberà arremerciar ce’u digó la Princessa.
Mes quin har tà partir deu batèu ? Sarmac lo Sanguinolent que’u susvelhava a contunhar. Ad aqueth moment qu’arribèn lo monard e lo papagai. Diamantina que’us chebitegè un secret a l’aurelha e que digó a Angelon :
― Ça-i que vam poder sortir.
Mentre que lo monard e lançava ananàs e esquilhòts deus bèths capvath deu cap deu Pirate, lo papagai que’u panè lo capèth. Sarmac lo Sanguinolent, hèra esmaliciat que’u corró au darrèr en cridar :
― Que’t vau plumar, que’t vau plumar, mes au moment quan l’anava gahar que cadó capvath de l’aiga deu pòrt e que s’i neguè.
Los amics e los animaus que s’escapèn e que podón embarcar sus un vaishèth.
Après quauquas setmanas de mar qu’arribèn tau reiaume de Diamantina.
Lo pair de tant urós qui estó de tornar véder a la soa hilha que’n plorè pendent ua setmana. Un mes après Diamantina e Angelon qui èran vaduts amorós pendent lo viatge que’s maridèn. Tota la familha d’Angelon que viengón tà la nòça e que demorèn tà víver au reiaume pendent annadas e annadas.
Desempuish aqueth dia Angelon e Diamantina que viven urós amassa en un reiaume meravilhós, acerà de l’auta part de la Mar Grana.
E cric e crac lo pirate que s’ei negat,
E crac e cric lo conte qu’ei fenit.

George Lamarlere