Accidents

Guilhem

Accidents

Soi jo. Deishuda-te. Liva-te. Ven ! Qu’èi besonh deux esquiç deus tons vint ans.Ven !. Qu’èi besonh de ta man dens la mia. Siis-me complice. Liva-te.
Qu’èi besonh de marchar dab tu dens la nueit. Ardentament. Marchar en silenci en tracant fòrmas, vènts, arreguisnas de perhums, passatges de clarors. Marchar pausa, lo còr en marcha. Los caishaus sarrats. Las rotas e las pèiras e los aubres. E lo còr en marcha dens la nueit. Lo còr dens la gauta e los caishaus sarrats.
Qu’ac saps on vam… Creis benlèu anàvam cercar las rosalinetas de l’aubeta ? Creis t’aurí besonh entà trobar l’auba ? Lavetz, perqué me vòs demandar on vam ? Creis qu’ac sèi, jo, on vam ? Lavetz perqué vòs ac saber ? Marcha d’aviada, marcha mèi viste, autament n’arribaram pas jamèi.
Cara’t. E marcha. Parlas d’estelas ? On ne veis, d’estelas ? I a pas nada estela. Que’t disi qu’estelas, n’i a pas ; Denegui las estelas. I a pas sonque ua causa : marchar. Cau marchar. Que cau marchar. Creis que t’aurí besonh entà véder las estelas ?
Perqué mentes ? Pramor n’ès pas vienut enà m’aimar. Soi pas vienut te cercar pr’amor de tu, mès pr’amor de jo. Mès per marchar. Adromit, m’atenès dens ton vente, e m’entenèvas m’aprochar. Qu’es pr’amor d’aquò que marchas au pè de jo. Pas per amor – hò, la, la ! – mès per huita.
En qué pensas ? Quan auràs acabat de pensar ? Pensa a marchar, entens ! Penses pas ni qu’as hami, ni que t’adròms, ni qu’ès deishudat, ni que soi ací.
Que poirés aimar lo pan, o la hami, o jo. E dives pas aimar sonque de marchar, de marchar e de marchar.
Los bohets de vènts e d’astres. Los aubres caden darrèr nos, l’un après l’aut. Los jorns e las nueits caden l’un darrèr nos. E nos tostèmps a l’endavant. Endavant de nos medishs. Mèi haut que nos medishs. Lançats dens totara, lançats dens la mòrt. Mèi luenh ja que nòsta amna e mèi luenh que la mòrt.
Deishuda-te. Cau te deishudis a cada pas, d’un aut pas. Deishuda-te. Cau denegar cada pas ja hèit o suu punt de’n estar. Sonque aqueth pas es un pas, lo d’après. La polícia ens persèc. Mèi viste ! Nosauts, qu’èm darrèr nos. Mèi viste. Cò que hè, mès que’ns escàpim de nos medish. L a polícia dab sas lunetas e sons casques blancs. T’arreviris pas. Ens avisarén. Son pas sols. Son milions. Qu’an las estelas per eths. Van nos gitar pèiras, estelas. Vè. Deishudate. Mèi viste. Enquèra. Mès que dròms, que dròms, Diu vivant !
Autostradas ? Que n’i a totjamèi. Tostèmps. N’an pas nada fin. Sufeish de har virar, de passar sus las vilas, los fluvis, los camps. De har virar tan viste que hècin grans gèstes, aubres, vilas, de pas nos arrapar. E après eths qu’i a lor sovenir per virar dessús. Après… ha ! qu’es aquòn çò que cau véder : après…
Que te suplegui, òc. De pas m’aver pietat. Dic-me, dic-me i a pas nada estela. E creis que DIU medish, dens lo casau deu Dijaus, li a pas hèit dòu lo cèu de la nueit e li an pas hèit dòu los tremolars de la carn ? N’a pas solament avut lo coratge de se presentar ad eth medish la mòrt. Te’n suplègui, sabis mentir. Dic-me, jura-me que veis pas mèi nada estela, que vuita es la soa tentacion. Qu’aquera tèrra bèra e amiga n’es pas mèi. Que n’es pas jamèi estada. A trenta mètres de prehon lo nadaire gausa pas honçar mèi hons. E a jo me gaha lo mau de las estelas.
Jura-me lo cèu n’i a pas. Vui pas cèu. Vui pas pèrder tèmps, aus detalhs. Hèi com vulhis, mès vui pas mèi l’avisar. Siis-me tu tanben estrangèr. Siis-me nau. Tons uelhs arremontin, inconeishuts, de sèi pas quau doman, de totara, d’après. Que nòste anar, anar viste, te bòxi lo menton e trasfiguri la nueit.Vui pas mèi ni de tu ni de tota la creò. E siis prudent : nat truc, nada pana ne ressusciti la cara d’aquesta tèrra. Embriaga-me d’anar viste e deu hred nau. Briac deu cèu rapid e nau.
Te’n suplegui. Truca-me de kilometratges. Jo tanben, vè, com lo desirar de la carn, la set de poësia me crida de m’estancar, de t’estranglar de darrèr avant, sus la toa sèra de motò. Sonque un moment, mès pro entà gitar un adiu, entà miaular un trang de campana, entà obrir en plen mon còr ua longa plaga… Balha gaz. Estupa en jo, d’explosions, aqueths enterrats vius. Klaxona. Esmona-me. Voi pas mèi los enténer a m’aperar. Cò que ditz ? Es lo mon hrair au miei de la carrèra ? Te’n suplegui, passa dessús. Passa dessús e klaxona a la mòrt, a la vita !
Atrapa-los. Passa davant ; Passa-los davant. Los jorns qui hugen. Lo tèmps qui s’escapa. Gaha lo tèmps ; gueita lo vènt ! Qu’ac sèi adara, serveish pas ent’arren de pensar au passat e de l’aimar. Aimar las flors, n’es pas las búver morentas ; qu’es rentrar dens la soa vita e vàder mèi viste e mèi haut qu’eras. Víver las estelas, qu’es las har pitar, chisclar devath las arròdas, qu’es las destroncar, lançat au miei d’eras mèi hòu qu’eras. Estar de la lutz, qu’es partir, com d’auts còps los Latins, a perséguer lo só qui cad. Cò que disi, perséguer la natura ? Es meilèu la frèbe de la creacion.
Préner la vita enter las mans ? La préner per suspresa, d’un saut, d’un còp, d’un darrocar. Càdem pas enter los dits de la mòrt. Que hónham cap a era. Urós de li anar viste dessús, e que vieni mèi viste sus nòste anar mèi viste.
Lo veis adara ; qu’éntram dens un païs brocat e de zigazagas, teishenat de linhas e de punts. Qu’i vad un huec d’artifici on tot se segot dens tots los sens, se multiplica, se simplifica, on lo movement hoèita, esperona las causas e que comprénem que nòst anar nos hè, e pas lo contrari. E adara, ac veis. Poiram pas mèi jamèi se’n tornar de cap a las estelas… T’ac aví dit, que n’i a pas nada estela. I a pas sonque lo movement deux astres e totas las causas. Lo mon còr ? Non. Son tremolar.

La gran linha dolorosa
Qui seguè lo colonèu
Crida a nueit dens l’eternèu.
Diu ! Lama triangulosa !

Dretas colonas de cèu,
Tot, tot es perfèit, malaia !
Lutz en sa preson d’arralha,
La divinitat en ièu !

Tu, nhac, espaci ! descòser
La blanquèira de l’esposa
En ausèths d’astres t’escalhas,
Mès d’un truc de lutz t’arrajas.

N’ès segur ? ès segur digun ac sabi pas ? que m’agis seguit ? Creis nos reconeisheràn ? que nos an avisats ? Anem, un mot, a la fin, de quauqua valor : que me respones que t’es egau. E ben, puishque te’n fotes, ven. Estúgem-nse. Monta. Sauta. Puja. E ben ?

La glèisa qu’es en arroïnas. L’escalèr monta cap au còr deu cèu. La nueit nos ataca peus traucs. Qu’èm drets au miei de las sobras esbonidas. Drets ; aquò vòu díser que Diu se diuré carar. Que ven de s’esbonir sus los òmes, aqueth gran malastruc d’amor e sons teits son crebats, escrofats. A nos de parlar, puishque se cara, escanat, estadit, aclapat d’amor. A nos de l’acusar, de’u deishudar, de l’aperar a còps de blasfèmas. Qu’es susquetot gran dens sas arroïnas.

Comprens ? Comprens que cau segotir la tèrra, per sa glòria ? Comprens qu’aqueth dromir de patz que cobreish lo món de prova ? Comprens, o comprens pas, que cau gahar las còstas deu món entà’u har capvirar, que cau desclicotar aqueths sistèmas deu cèu, neutrons, estelas, tots aqueths esclòps ?

Esbonir de la Germania, sola grana dens lo sègle ! au mèi gran malastre deu món, salut. Un latin que ven capvath vòstas arroïnas per vos i cantar, vosautis ! Los anges caduts blaseishen deu vòste càder, pr’amor qu’es gran.

Dic, ès capable d’un aut blasfèma ? De díser a Diu qu’èm harts d’eth ? Harts de dus mila ans de matins e de bèth saber quan de mila annadas d’annadas ? Sa creò nos hè hasti : los mots d’amor, n’i òa pas hèra. Cò que ? Hè, coneisherem l’amor,shens lo silenci d’après ? Nòsta grandor shens nòstas arroïnas ? Tot qu’es tròp bèth. Oc, tot es perfèit, malaia ! Dic, comprens perqué cerqui las arraoïnas ? Ven dens los esbonissaments. Estúgem-nse, ven !

Ven darrèr aquera pèira. Totara, veiràs viéner l’auba. T’achomis pas. T’adròmis pas. Non deishis pas m’assomelhar. Qué ditz ? Oc, lo matin es aquí, ja. Chau. Es segur que lo matin nos a pas vists ? As paur ? Ven pròche de jo. Qu’èi paur, ben, jo tanben. Mès çò que cau har, ac cau har. Cala la mitralhusa. Ua banda que serà pro, ben. Sonque ua tirada. Es prest ? En plen dens lo matin. Cau har càder totas las cortías deu cèu. Cau fóter l’auba per tèrra. D’aubas, ne cau pas mèi jamèi. Ni de nueits. Ni de jorns. Que s’apressa. Vad grana, Sorrid. Es tota blura. Ven blanca. Las esquías deus aubres hremeishen… Anem-i, qu’es lo moment. Pòdes barrar los uelhs. Tiri.

Viste ! Espia ! Un darrèr còp ! Lo darrèr sorríser de l’aubeta deux dits d’arròsa. De grans tròç de cèu caden l’un de darrèr l’aut. Lo vènt los gaha e los hè estorbilhar. Mès tot s’esboneish adara en un còp.

Cò que t’aví dit ? Peus traucs de las arroïnas, las golas de las hrèitas, que veden, que veden… Mès espia donc ! Dic-me çò que veden !

Que vedi que càdem nos tanben, mon hrair, e me’n arridi de benaurança

Tots los cèrvis-volants cadón en un còp
tots los jornaus esparvolats hasón sorelhs, sorelhs !
Veirías aquariums de caravatas s’estupan
los pòstes telegrafics alucan amassa sons muguets
un mòrt ajaçat eslissa darrèr un reng de hauts-de-fòrma
ua vela tremòla e passa dens lo haut safir de la nueit
lo camin de Sent Jacmes s’avita, s’estupa, s’avita…
los camions se segueishen dab sa carga de lutz
las carrèras d’aquí en haut s’aluminan com catedralas
e màrcham com un aubre d’eslanbrecs.

Ton vente, Annia, solelh qui vira
qu’an mercat dessús ua crotz gamada
viva, viva las crotz qui viran au cèu barbar !

Lo cèu negue linçòu mortuari
a las lagremas blancas penjan
los gojats de Mannheim, ai, ai, ai
dançatz la samba los gojats

milions de dròlles dab flambèus
montan a l’estela roja
qui obreish la boca sus Berlin
e hui, huec roi, e hui, e…

mas mans trencadas aus tons pès
gitadas com de guants, salut,
O Santa Eucaristia – e montan
haut ua ostia e ua ostia e ua ostia
e ua ostia.

Un Balon de fotbòl
dessús, un capèth dab ua flor de sang
« Gilbert Fauthous, 20 ans, 1944 »

Qu’i manca un uelh
tres traucs : dus uelhs e lo nas
quate uelhs Santa Trinitat

Un cap d’american sus ua taula de bar
Morre ròsa d’autò americana
Un gran fare, uelh d’ananàs.

Mostacha roja
uelhs tot blancs
tot blancs
Kepi blu de marescau
de França

Eslamin mas duas mans ent’alucar
ton uelh roi e ton uelh verd
Jèsus, dus aperitius

Enter mas perpèras vedi lo hum ròsa
de la cigareta autorn deu mon cap
copat suu coishin a pimpiulas d’aur

dançatz, los caps, dançats, lantèrnas
au laurèr, dançatz, dimenge deus Arrams !

Ua campana de cristau au miei de las pèrlas
mon gran còr de colindron
dentèr dens sa limonada

miracle ua esplinga engolida
estaca suu velors la lua en papèr

un ange sas plumas de polòi
se hè vènt qu’a calor
se hè cèu

un sabaton penjat dens l’aubre
sautatz, las minas,
un sabaton, un pè, la lua es ròsa

Canta lo pè, ex-voto cantatz
Mons bèths ausèths pinturlats !

Los fares de la D.C.A., colonas, los cèrcles de coire aquí en haut, las crotz tindantas de hèr, e au miei giti los landèrs, los engranatges, los caps, que giti los caps, las gasetas, que veni, que giti au vènt las gasetas, los milas d’anèths e d’astres, los trucs, los patatrucs d’anèths, de crotz, d’astres, e d’astradas, que marchi, aubre de venas, de nervis, au miei de colonas de D.C.A., e la catedrala s’esbonís com un trauc, e las ostias pujan enter los projectors, e las arròsas deus veiraus viran com engranatges, e mons pas sons crits d’arrelòtges, l’ombra deus mons dits hè suu cèu un flòc.

Sèt lampas penjadas au cèu
sèt còps sèt lampas penentas dens la catedrala
e l’ombra de la mia man au miei, dreta,
Demòras dreta, tu, Santa Maria

Ma man que me hè paur, Nòsta Dama de la Paur, que ten enter sons dits tot lo cèu, lo cèu blocat enter dus corrents d’aire, deslicotat, destracat enter duas latas, tres hrièstas en arroïnas, peitrina de còstas, gàbia d’espaci, las arroïnas, las hrièstas, los cabirons, los barrons, los balcons, los crotzilhons, los profils, los dits, los escalèrs se bròcan e s’entergalòpan, mesclan las ombras a las ombras, hrièstas, e la lua sauta de l’ua a l’auta pòrta e de l’auta a l’ua, los caps caden per las hrièstas, sautan dens las escalas, catedrala gàbia de cèu ! e lo cèu dens los barrons s’esparvòla pèc e hòu.

Tu Nòsta Dama que demòras dreta
que te truca cada truc deu ton còr
te blaça cada estela de la fusilhada
boha lo vènt, boha a las lampas

A Còps de vènt, a còps de cèu, a còps de pè, a còps de còr, a còps de fusilh, a còps de piqueta, a còps de lutz, a còps d’encendòris, a crits, a clarors, a suplicas, a colonas, a fares, a motors, a pòrtas barradas, a pòrtas trucadas, a béver un gran còp de vin, un gran còp de cèu, un gran còp de Diu, a trucs, a trangs de campanas, a huec e a patacs, a huec la sèga, a huec los pins, a huec las pregàrias,

Dessús lo huec, espiatz, espiatz a màver mas mans
mas mans de quate dits
los gohats au pòst hèn bòscs de ciris
limons verds e jaunes hèn lampas caudas
e tota ma sang, Santa Maria, per te har ua manta

Lo huec que boha ençà, la catedrala que s’aclina, la nau que se torna livar, lo vaishèth s’ahona, lo vaishèth s’envòla, lo vaishèth chau Santa Maria – la vaishèth s’aclina qu’es de travèrs, tots lo huecs son de travèrs, tots los projectors s’aclinan de haut dinc en baish de l’escurada, puish s’aclinan de l’auta part, puish se crotzan a las estelas. Ta rauba a tu que mirgalha com lo vaishèth dens la nueit, e tanga, e tanga, e-dinga-e-danga,

Sus la nau de ta pelha ta cara prima
D’ua lagrema trencada
Ta corona es pausada com un cotèth lusent
Qu’es bèra, que te manca un uelh,
Bèra, au ton dit copat qu’as un diamant

Qu’i a diamants pertot, dits pertot, uelhs pertot, vaishèths pertot, usinas apareishudas de la nueit, boîtes de nuit, taulèrs, arquitecturas, hustatges, hrièstas, ponts, camas, ralhs, ombras, vòtas – e jo que shiuli, apèri – linhas, còrdas, agulhas, pòsts, hautas tensions, gèstes, grans gèstes d’ombra, qui hèn ombras, e qui tangan, e qui se crotzan, e qui tangan e qui se negan, e qui tangan, e venen blus com velas dens lo só-coc

E suu cèu qu’i avè un gojat
Dab un veire de cervesa
E un aperar dens sons uelhs verds

qu’i avè la pluja e la nueit
e un veire de cervesa
e un gohat tot sol

suu món aqueth pont basculaire de vaishèth
las lagremas pujan a cada tangar
qu’i avè un gojat suu món
e un veire de cervesa

Qu’i avè grans veires de cervesa com amporas valsairas au vènt de las carrèras, qu’i avè trins mitralhaires de lutz, qu’i avè luas qui càmbian de color, qu’i avè trins perseguits per la lua, lua qui sauta sus eths com un gat
E lo trin shiula e trepa e va

lua dens la chaminèia, flamejanta dens lo hum,
Santa Maria deus uelhs crebats, dus grans traucs
trists dens lo hum

te metrèi dens los braç un trin de pèrlas
un trin de desportats qui laira a la lua
trins dens la nueit, parafs de lutz

Los trins hèn eslambrècs clars dessús tota la nueit, flòcs d’eslambrècs sus las montanhas, per darrèr ua motò nos trenca en dus dab lo son fare e la samba universau que s’avita, mèi viste las maniclas de barbaria, mèi viste los violons, qu’es la samba universau, qui crotza e qui mescla las camas deu pòple sancèr, e lo jazz de milèrs de locomotivas descabestradas e la corba (frena !) miaulaira de la corsa per te ha ua arcada, Nòsta Dama ! Aureòlas te cercan, vitjairas dens lo cèu. Ua volada de veires d’absinta s’es pausada en cèrcle autorn deu ton cap.

E t’alucarèi de colièrs, botarèi a huec ta corona
de rubís – chau, burlis pas ton cotilhon
a la ronda, la ronda deus horns crematòris

Las sirènas se son metudas a virar. Los horns crematòris se son metuts a virar, los avions se son metuts a virar, eliças, eliças, las campanans se son metudas a dingar, totas las campanas de l’aire, los cloquèrs se son metuts a cantar, amassa en garbas, los cloquèrs se son metuts a cantar,amassa en garbas, los cloquèrs deu cèu – a la vòsta ! – se son metuts a trincar. Suus cloquèrs, Willi qu’es vienut dançar, suus cloquèrs lo huec es vienut virolejar

E’s maven dens los crums vilas enfosforadas las catedralas, en haut, se son metudas a cantar, las catedralas vaishèths cargats de flors, las catedralas dab las sons masts e los sons cloquèrs e los sons pics,las catedralas se son metudas a sonar, las campanas se son metudas a sonar,

quate pendents a cada aurelha
los astres sonan, los astres sonan,
los penjaram, los salòps, dab tons rosaris
au miei de tons pendents e los haram
dindangar, e dindangui l’espaci dab sas estelas

qu’aplaudeishen, que bombardan, que s’esboneishen, sónem mèi hòrt, los cèus puishque vòlen pas càder, enqüèra un balanç, e sona la hrièsta, enqüèra un balanç, e sonan los veires dens los hauts cabinets, enqüèra un còp e canta, crida, Santa Maria, Ròsa Mistica, Tor de David, Tor d’ivòri, Maison d’Aur, Pòrta deu Cèu, Terratrems, Aquarium de vertuts, ta pelh de velors e d’uelhs la vam sonar com ua campana. Canta de paur, canta de gai, Santa Maria de plastre ròsa, Santa Maria de hust negue, mieitat au mieitat veire, mieitat clar mieitat escurada, vaishèth de cristau lusent dens la nueit, esbrigalha’t e canta !

Canta mon cotèth, que jògui a planta-cotèra
e dab cotèths hèi crotz, estelas
autorn de tu a planta-cotèth
dens los bracelets e los sens de las daunas
e dens las estelas qui son daunas
tindairas com cristaus

qu’aluqui a còps de cotèths las hèiras, dab sons manègis de caps e sas montanhas russas de pèrlas, dab sas arròsas de loteria e sas estatgèras d’ex-voto e sons peus de dròllas, jògui a planta-cotèth, a planta-cotèras, que jògui mon amna e jògui ma cotèra e jògui mon cotèth, entà ganhar duas arròsas a la hèira

Te boti duas arròsas dens lo chinhon
t’an copat tons dus sens pr’amor que te caravas
e que hèn dus fares ardents

A còps de cotèths e de fares qu’i hèi la catedrala, la catedrala dab horns Martin, dab hauts-horns, dab chaminèias, dab tors de radiò, dab fares, dab citronèrs de solelhs, dab lantèrnas, luas, caps, palmèrs d’aigas de gaz, palmèr de petròli, e de cartons de tir, e nimbas, ciris, trapèzas, corridas de só, huecs dens los pins, encendòris

e human los encendòris, galòpan los teits
dens los crums, e human las montanhas

e a còps de cotèths, d’un còp de cotèth darròqui la catedrala,
Las catedralas, las catedralas de fares

e viran las eliças, viran las arròsas, veiraus esclatats,
vei ! las clarors caden en virlejant,

mès d’un còp de cotèth, hèi mèi grana la catedrale,
espia :

pr’amor tu, Nòsta Dama, que vens grana tostèmps de pès, Nòsta Dama deus crums mitralhats, perpitants com banèras, deu còr traucat d’ua pienta o d’un cotèth, vens grana, obreish-te, arròsa sauvatja, Santa Maria
esquiça-te, e gaha dab nos
lo fusilh se vòs que te dèishin vièrja,
tu Nòsta Dama escaplevanta qui vas
dens lo procession de las hrièstas en arroïnas qui van,
tu mamà, mamà de la paur
blasida Nòsta Dama, de la crisa de còr

Que vens grana, la lua se liva darrèr los Pirenèus, la lua devara darrèr tu e l’ombra s’eslarga dinc a la Tèsta sus la lana, e dinc a la mar, dinc en haut lo cèu ne son pas que hrièstas crebadas, ua gran crisa de còr, òc qu’èi bastit un gran accident, un gran accident es avienut, aquí, haut, capvath…

Los klaxons carrincan, los trins shiulan, lo vènt passa sus ma cara, los trins, qu’es intolerable bessè !

Pèira de lua dròms sus ma peitrina
dens mon amna puja ua claror de lua

Quau es lo diu qui s’esclareish
e se deishuda en mon còs e sorrís
a l’auba d’un anèth ?

los anèths, lo gran anèth de l’espaci
e d’auts anèths mèi grans esloreishen

las huelhas de la flor se barran l’ua dessús l’auta,
e la flor s’obreish mèi larga a cada còp

doça eslama, corona de chaucs, de neon

chau, que vam càder, o ma lutz,
dens la lutz ! obreish los braç

e ahona-te dens l’estiu, com lo solelh,
com los solelhs (aquí, aquí, aquí un aut !)

Caden e chisclan graumadas dinc en haut

E qu’es adara, mon hrair, lo moment de pregar, de klaxonar, ja que pregan pas dab los uelhs barrats, mès crebats, dab las mans juntas, mès obertas, e dab los braç en crotz, los braç en crotz de Sent Andriu, com los senhaus de las garas, com los qui hèn auto-stòp, pas dab marmús, mès dab crits, los crits de nòstes hrairs accidentats, lo crit de las sirenas d’alarma ; pas dab los pòts mès dab las dènts., dab los caishaus, pas dab los braç o las mans, o las dènts. Prèga dab los pès ! Pas de pregària deu ser, segot los sers com aubres rois de flors ! Pas nat cantic, sonque la canta deu briac ! E pas d’arròsas, plujas d’arròsas,mès assassinats d’arròsas ! Pas de pluja d’arròsas, pas d’assassinats d’arròsas, mès plujas vertadèras e mòrts vertadèrs. Prèga dab los pès e las mans, com l’acrobata qui hè l’arròda,

e vira

e vira talament viste que vèdin pas mès sonque ta pregària lusenta com ua arròsa e que lo cinemà te hèci virar au vira-l’envèrs. Talament viste que ta pregària sègui e shiuli, e que, lançada de l’eish s’ani pèrder, l’arròda, e virar capvath lo vuit, – lo huec d’artifici de las glèisas gitan atau arròsas virolairas, – talament viste – amen – que ton cèrcle s’esrigalhi en un triangle

Tèxte : Bernat Mansiet
Informatizacion : Lídia Postís